|
| | Autor | Mensaje |
|---|
Jimena de Nolasco Moderador


Cantidad de envíos: 369 Edad: 29 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 28/09/2008
 | Tema: Poemas Medievales Dom Nov 16, 2008 1:26 pm | |
| LA VENGANZA DE MUDARRA
A cazar va don Rodrigo, y aun don Rodrigo de Lara: con la grande siesta que hace arrimádose ha a una haya, maldiciendo a Mudarrillo, hijo de la renegada, que si a las manos le hubiese, que le sacaría el alma. El señor estando en esto, Mudarrillo que asomaba. —Dios te salve, caballero, debajo la verde haya. —Así haga a ti, escudero, buena sea tu llegada. —Dígasme tú, el caballero, ¿cómo era la tu gracia? —A mí dicen don Rodrigo, y aun don Rodrigo de Lara, cuñado de Gonzalo Gustos, hermano de doña Sancha; por sobrinos me los hube los siete infantes de Salas; espero aquí a Mudarrillo, hijo de la renegada; si delante lo tuviese, yo le sacaría el alma. —Si a ti te dicen don Rodrigo, y aun don Rodrigo de Lara, a mí Mudarra González, hijo de la renegada; de Gonzalo Gustos hijo y anado de doña Sancha; por hermanos me los hube los siete infantes de Salas. Tú los vendiste, traidor, en el val de Arabiana, mas si Dios a mí me ayuda, aquí dejarás el alma. —Espéresme, don Gonzalo, iré a tomar las mis armas. —El espera que tú diste a los infantes de Lara, aquí morirás, traidor, enemigo de doña Sancha Anónimo
ROMANCE DE ABENÁMAR
—¡Abenámar, Abenámar, moro de la morería, el día que tú naciste grandes señales había! Estaba la mar en calma, la luna estaba crecida, moro que en tal signo nace no debe decir mentira. Allí respondiera el moro, bien oiréis lo que diría: —Yo te lo diré, señor, aunque me cueste la vida, porque soy hijo de un moro y una cristiana cautiva; siendo yo niño y muchacho mi madre me lo decía que mentira no dijese, que era grande villanía: por tanto, pregunta, rey, que la verdad te diría. —Yo te agradezco, Abenámar, aquesa tu cortesía. ¿Qué castillos son aquéllos? ¡Altos son y relucían! —El Alhambra era, señor, y la otra la mezquita, los otros los Alixares, labrados a maravilla. El moro que los labraba cien doblas ganaba al día, y el día que no los labra, otras tantas se perdía. El otro es Generalife, huerta que par no tenía; el otro Torres Bermejas, castillo de gran valía. Allí habló el rey don Juan, bien oiréis lo que decía: —Si tú quisieses, Granada, contigo me casaría; daréte en arras y dote a Córdoba y a Sevilla. —Casada soy, rey don Juan, casada soy, que no viuda; el moro que a mí me tiene muy grande bien me quería. Anónimo
CANTAR DEL MIO CID
EL DESTIERRO (fragmento) . -Cronista: De los sus ojos tan fuerte mientre llorando, Tornaba la cabeza e estabalos catando; Vio puertas abiertas e uzos sin cañados, Alcandaras vazias sin pieles e sin mantos Y sin falcones y sin adtores mudados. Suspiro mio Çid, ca a mucho habia grandes cuidados, Fablo mio Çid bien y tan mesurado: -Cid: Grado a Ti, Señor Padre, que estas en alto. ¡Esto me han vuelto mios enemigos malos! -Cronista: Alli piensan de aguijar, alli sueltan las riendas. A la exida de Bivar hobieron la corneja diestra, Y entrando a Burgos hobieron la siniestra. Meçio mio Çid los hombros e engrameo la tiesta. -Cid: ¡Albriçia, Albar Fañez, ca echados somos de tierra!
CANTIGAS DE SANTA MARÍA:
7 Esta é como Santa Maria livrou a abadessa prenne, que adormecera ant' o seu altar chorando.
Santa Maria amar devemos muit' e rogar que a ssa graça ponna sobre nos, por que errar non nos faça, nen pecar, o demo sen vergonna. Porende vos contarey dun miragre que achei que por hûa badessa fez a Madre do gran Rei, ca, per com' eu apres' ei, era-xe sua essa. Mas o demo enartar- a foi, por que emprennar- s' ouve dun de Bolonna, ome que de recadar avia e de guardar seu feit' e sa besonna. Santa Maria amar... As monjas, pois entender foron esto e saber ouveron gran lediça; ca, porque lles non sofrer queria de mal fazer, avian-lle mayça. E fórona acusar ao Bispo do logar, e el ben de Colonna chegou y; e pois chamar- a fez, vêo sen vagar, leda e mui risonna. Santa Maria amar... O Bispo lle diss' assi: «Donna, per quant' aprendi, mui mal vossa fazenda fezestes; e vin aquí por esto, que ante mi façades end' amenda.» Mas a dona sen tardar a Madre de Deus rogar foi; e, come quen sonna, Santa Maria tirar- lle fez o fill' e criar- lo mandou en Sanssonna. Santa Maria amar... Pois s' a dona espertou e se guarida achou, log' ant' o Bispo vêo; e el muito a catou e desnua-la matidou; e pois lle vyu o sêo, começou Deus a loar e as donas a brasmar, que eran d'ordin d'Onna, dizendo: «Se Deus m'anpar, por salva poss' esta dar, que non sei que ll'aponna.» Santa Maria amar...
Cantiga No. 194 "Como o nome da Virgen" Como Santa Maria livrou uu jograr Duus que querian matar e lle querian fillar o que tragia.
Dest' aveo un miragre / en terra de Catalonna dun jograr que ben cantava / e apost' e sen vergonna; e andando pelas cortes, / fazendo ben ssa besonna, a casa dun cavaleiro foi pousar cobiiçoso, Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… Que lle deu aquela noite / ben quanto mester avia. Mais da besta e dos panos / que aquel jograr tragia aquel cuteif avarento / tal cobiiça ll' en crecia, que mandou a un seu ome / mao e mui sobervioso Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… Que lle tevess' a carreira / con outro de ssa conpanna en un logar encuberto / dentr' en algua montanna. E esto fez el de grado, ca xo avia por manna, ca en fazer maos feitos / non vos era vagaroso; Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… E dessa natura mesma / levou sig' un conpanneiro. E o jograr espediu-sse / mannãa do cavaleiro; e des que foi no camyo / e o viron yr senlleiro, aqueles dous o prenderon / en un logar mui fragoso, Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… E logo daquel camynno / mui longe o alongaron, e do que sigo tragia / nulla ren non lle leixaron; des I que o degolassen / ontre ssi oacordaron, mais nono sofreu a Virgen / nen seu Fillo grorioso. Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… E estando en perfia / de qual deles o matasse, deitaron ontre ssi sortes / quen primeiro começasse; mas non quis Santa Maria / que tal feito s'encimasse, ca el diss' a grandes vozes: / "Madre do Rei piadoso, Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… E val-m; e que me non maten / me defende sen demora." Eles, quand' aquest' oyron, / tiraron-sse log' afora e os sentidos perderon / dos corpos en essa ora, que sol falar non poderon. E o jograr perdidoso Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… De quanto ali trouxera, / pois viu que assi estavan catando-sse uu con outro / e que non se falavan, fillou todoo seu logo / e foi-ss'; e eles ficavan con mui gran pavor de morte. Feito tan maravilloso Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… Se foi nunca niun ome / que dele falar oisse, que por enmentar o nome / da Virgen ren non sentisse ome do corpo; mais esto / ant' a profeta o disse, que come azes paradas ./ era seu nom' espantoso. Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… jograr sse foi sa via, / dando mui grandes loores aa Virgen groriosa, / acorro dos peccadores; e quantos aquesto oyron, / os grandes e os meores, teveron este miragre / por nobr' e por piadoso. Como o nome da Virgen / é aos bõos fremoso… _________________ .::Jimena de Nolasco::.
|
|  | | Alicia de la Paz Moderador


Cantidad de envíos: 332 Edad: 26 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 07/10/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Dom Nov 16, 2008 8:12 pm | |
| A mi la poesia medieval me encanta y os podria poner un monton, pero seria en ingles antiguo y dudo mucho de que alguien se enteraria de algo:), pero la verdad es que Inglaterra es uno de los paises cn literatura medieval mas rica del mundo. Una cosa que es intersantisima son los acertijos de los mojes del medievo, son complicadisimos de resolver y necesitabas tener una enciclopedia medieval delante, pero la verdad es que te hacian pensar tela. A ver si pillo mis apuntes del año pasado de la facu y os pongo alguno explicado:) _________________ *Alicia de la Paz*  |
|  | | Guillermo De la Torre Moderador


Cantidad de envíos: 370 Edad: 26 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 01/10/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Lun Nov 17, 2008 1:07 am | |
| Eso parece, la verdad es que en aquella época, como bien dices, eran los monjes, una de las personas más inteligentes, ya que vivian recluidos en las catedrales, iglesias y demás donde se empapaban de conocimientos _________________ "El mejor metal es el hierro; el mejor cereal, el trigo; pero el peor animal es el hombre." |
|  | | Jimena de Nolasco Moderador


Cantidad de envíos: 369 Edad: 29 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 28/09/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Lun Nov 17, 2008 8:58 pm | |
| Bueno, es q en la época la mayor parte de la población era analfabeta, y los monjes se dedicaban al estudio, copiar libros, ademas de a la oración en sus monasterios. De todas formas, estos son poemas populares. El de Abenámar me lo hicieron aprender a mi en el cole de pequeña, las dos primeras estrofas, de hecho la primera todavía me la se de memoria jaja _________________ .::Jimena de Nolasco::.
|
|  | | Alicia de la Paz Moderador


Cantidad de envíos: 332 Edad: 26 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 07/10/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Lun Nov 17, 2008 9:21 pm | |
| Pues vaya p****a, jajajaja, no es complicado ni nada. Jo, a ver si tengo tiempo libre y encuento eso que os dije, que a mi los poemas en inglés me gustan más, lo siento. Y para que os entendais os pongo tb la traduccion! _________________ *Alicia de la Paz*  |
|  | | Jimena de Nolasco Moderador


Cantidad de envíos: 369 Edad: 29 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 28/09/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Vie Dic 05, 2008 3:03 pm | |
| Un romance más
Romance de gerineldo
-«Gerineldo, Gerineldo, el mi paje más querido, quisiera haberte esta noche en este jardín sombrío». -«Como soy vuestro criado, señora, os burláis conmigo». -«No me burlo, Gerineldo, que de verdad te lo digo». -«¿A qué hora, mi señora, complir héis lo prometido?» -«Entre las doce y la una, que el rey estará dormido». Tres vueltas da a su palacio y otras tantas al castillo; el calzado se quitó y del buen rey no es sentido, y viendo que todos duermen, do posa la infanta ha ido. La infanta, que oyera pasos, de esta manera le dijo: -«¿Quién a mi estancia se atreve ¿quién a tanto se ha atrevido?». -«No vos turbéis, mi señora, yo soy vuestro dulce amigo, que acudo a vuestro mandado humilde y favorecido». Enilda le ase la mano sin más celar su cariño: cuidando que era su esposo en el lecho se han metido, y se hacen dulces halagos como mujer y marido: tantas caricias se hacen y con tanto fuego vivo, que al cansancio se rindieron y al fin quedaron dormidos. El alba salía apenas a dar luz al campo amigo cuando el rey quiere vestirse, mas no encuentra sus vestidos: -«Que llamen a Gerineldo, el mi buen paje querido». Unos dicen: «No está en casa». Otros dicen: «No lo he visto». Salta el buen rey de su lecho y vistióse de proviso, receloso de algún mal que puede haberle venido: al cuarto de Enilda entraba y en su lecho halla dormidos a su hija y a su paje en estrecho abrazo unidos. Pasmado quedó y parado el buen rey muy pensativo, pensándose qué hará contra los dos atrevidos: -«¿Mataré yo a Gerineldo, al que cual hijo he querido? Si yo matare la infanta, mi reino tengo perdido!». En tal estrecho, el buen rey, para que fuese testigo, puso la espada por medio entre los dos atrevidos. Hecho esto, se retira del jardín a un bosquecillo. Enilda al despertarse, notando que estaba el filo de la espada entre los dos, dijo asustada a su amigo: -«Levántate, Gerineldo, levántate, dueño mío, que del rey la fiera espada entre los dos ha dormido». -«¿Adónde iré, mi señora? ¿Adónde me iré, Dios mío? ¿Quién me librará de muerte, de muerte que he merecido?». -«No te asustes, Gerineldo, que siempre estaré contigo: márchate por los jardines, que luego al punto te sigo». Luego obedece a la infanta, haciendo cuanto le ha dicho, pero el rey, que está en acecho, se le hace encontradizo: -«¿Dónde vas, buen Gerineldo? ¿Cómo estás tan sin sentido?» -«Paseaba estos jardines para ver si han florecido, y vi que una fresca rosa el color ha deslucido». -«Mientes, mientes, gerineldo, que con Enilda has dormido». _________________ .::Jimena de Nolasco::.
|
|  | | Jimena de Nolasco Moderador


Cantidad de envíos: 369 Edad: 29 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 28/09/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Jue Dic 11, 2008 8:26 pm | |
| El Monje de Heisterbach Wolfgang Müller von Königswinter (1816-1873)
Un monje joven del convento Heisterbach Pasea por el rincón más alejado del jardín. Absorbido por pensamientos sobre la eternidad Que medita con ayuda de la Sagrada Escritura.
Lee lo que el apóstol Pedro decía: Para el Señor un día es como mil años Y mil años le son como un día. Por muchas vueltas que le da, no lo entiende.
Y dudando se pierde en el bosque. Lo que pasa alrededor suyo, no lo oye ni lo ve. Sólo cuando la campana llama a Vísperas Se acuerda de la servera disciplina conventual.
Corriendo llega rápidamente al jardín; Un desconocido le abre la verja. Vacila un momento - pero ve las luces en la iglesia Y ya se oye el canto de los hermanos.
Entra de prisa y va directamente a su silla. Pero, qué sorpresa. Hay otro cantando allí. Observa las filas largas de monjes: Sólo a desconocidos ve en el lugar.
Está perplejo y todos le miran con asombro. Se le pide el nombre y por lo que viene. El contesta y provoca un murmullo en el templo: Hace trescientos años que nadie se llama así.
El último con este nombre, dice uno en voz alta, Fué un escéptico y se perdió en el bosque: A nadie más se le ha confiado ya el nombre. Lo escucha el monje y le dan escalofríos.
Les dice el nombre de su abad y el año. Hacen buscar a la antigua crónica. Y se desvela un gran milagro de Dios: El es aquel que desapareció hace tres siglos.
El susto le paraliza, su pelo se vuelve gris. Se desmorona, la pena le mata. Y moribundo advierte al rebaño de sus hermanos: Dios está por encima de cualquier lugar y tiempo.
Lo que Él oculta, sólo lo aclara un milagro. No caviléis, pues, pensad en lo que me pasó. Yo sé que para Él un día es como mil años Y mil años le son como un día. _________________ .::Jimena de Nolasco::.
|
|  | | Guillermo De la Torre Moderador


Cantidad de envíos: 370 Edad: 26 Localización: Sevilla Fecha de inscripción: 01/10/2008
 | Tema: Re: Poemas Medievales Vie Dic 12, 2008 12:30 am | |
| Los hay más largos.... joder!!! _________________ "El mejor metal es el hierro; el mejor cereal, el trigo; pero el peor animal es el hombre." |
|  | | |
Temas similares |  |
|
| | Permiso de este foro: | No puedes responder a temas en este foro.
| |
| |
| |